Dno oceanu było czarną jak smoła pustką, a snop światła z jej latarki ledwo przecinał atramentowe głębiny, ale wtedy coś zamigotało. Elenie zaparło dech w piersiach, gdy podpłynęła bliżej. Tam, pod warstwami mułu i skał, znajdowała się masywna kamienna konstrukcja, której powierzchnia była wyrzeźbiona skomplikowanymi symbolami. Symbolami, które pasowały do tych na tabliczce, którą znalazła. W oddali majaczył zarys wielkiego łuku, na wpół zakopanego, ale niewątpliwie sztucznego. W snopie światła pojawił się prosty blok kamienny. Kolumna. Fragment schodów.
„Natura nie tworzy takich kształtów” – pomyślała.
Nagle w wodzie rozległ się cichy szum, a konstrukcja zadrżała. Elena zamarła. To było tak, jakby miasto się budziło. Jej radio zatrzeszczało.
– Elena… nie uwierzysz w to – powiedział Luca, a w jego głosie wyczuwalny był strach. – Burza… zachowuje się tak, jakby zbliżała się do nas, ale… jest tylko wokół statku.
Zanim zdążyła odpowiedzieć, jej latarka zamigotała i zgasła. W ciszy jakaś postać poruszyła się w ciemności. Coś lub ktoś był tutaj na dole z nią. Serce Eleny waliło w piersi, gdy unosiła się w czarnych wodach, z oczami szeroko otwartymi zza maski do nurkowania. Postać znów się poruszyła, skradając się tuż poza krawędzią jej pola widzenia – ciemna sylwetka w mroku.
– Kto tam? – szepnęła do radia, chociaż wiedziała, że ktokolwiek lub cokolwiek było tutaj na dole, nie mogło jej usłyszeć.
Brak odpowiedzi.
Postać zbliżyła się, a jej kształt stawał się coraz wyraźniejszy. Była humanoidalna, ale poruszała się nienaturalnie płynnie, jakby stanowiła część samej wody. Jej oczy słabo świeciły, a niesamowite niebieskie światło przebijało się przez mrok, przyciągając wzrok Eleny. Instynkt kazał Elenie odpłynąć, ale zastygła w bezruchu, zafascynowana i przerażona. Wtedy stworzenie wyciągnęło rękę, a jego błoniasta dłoń przywoływała ją do przodu. W jej uszach rozbrzmiał dziwny, rytmiczny dźwięk – niemal jak… śpiew?
Jej kończyny poruszyły się, zanim zdążyła pomyśleć, przyciągnięte w stronę hipnotyzującego spojrzenia postaci. Próbowała walczyć z przyciąganiem, ale ogarnęło ją przytłaczające poczucie spokoju, jakby postać komunikowała się bez słów, namawiając ją, by poszła za nią.
– Luca… – głos Eleny zadrżał, gdy odezwała się przez radio. – Nie uwierzysz. Jest ktoś tutaj.
